Ze heetten Jordan en Luci, gisteren streken ze hier neer. Hij een hipster met een volle baard, die les gaf op een highschool  en zij een heel jong en verlegen ogend meisje, die voor verpleegster leerde. Ik vroeg me af hoe ze hier waren aangekomen: hij had een heel erg Hollandse fiets aan de hand met op de bagagedrager een lege bierkrat en zij was fietsloos. Dus hoe had hij haar kunnen vervoeren? Enfin, ‘dat gaat mij ook niet aan’, peinsde ik. Bovendien, ik was aan het koken en daardoor nogal kortaf. Dat was ook geen probleem; want dit keer was alles voor hun komst in gereedheid. Ik kon ze zo droppen op hun kamer. Dat was bij de vorige gasten heel anders. Dat waren twee mensen uit Friesland, die net naar Velp verhuisd waren en hun slaapkamer nog niet op orde hadden. Die wilden hier rustig overnachten. Maar ik had alles nog niet gereed: geen theezakjes meer op de BnB-kamer, geen theekoppen. En dat stak, want je wil het je gasten naar de zin maken en deze mensen hadden rust nodig. Nou die was niet meteen voorradig!

Jordan en Luci kwamen uit Australië. O, het was eigenlijk duidelijk: een verdwaald liefdeskoppel helemaal uit Melbourne. Maar ik heb er inmiddels ervaring mee: laat ze met rust, dat is het beste. Ze redden zich wel met z’n twee. Later op de avond belden ze nog eens aan: ze hadden boodschappen gedaan en ik had ze niet een sleutel meegegeven. Ik had ze ook niet gehoord. Zoals gezegd, je hebt geen kind aan jong geliefde gasten.

Vanmorgen duurde het natuurlijk ook even voordat ze aan het ontbijt verschenen. Maar toen zagen ze er ook werkelijk hemels uit. Ik begrijp dat. Ik volstond met het aanbieden van een perfect ontbijt en trok me schielijk terug. Toch was er kort voordat ze vertrokken nog gelegenheid om ze even aan de tand te voelen: wat moet je hier in de herfst, met die grauwe luchten en die druilerige regenbuien, terwijl het in je eigen land hartje zomer is en tenminste 30 graden. Nou ja, ze hielden wel van de zomer, hoor. Maar het werd tijd om Europa te doen, vonden ze. En trouwens, de papa van Jordan kwam tenslotte uit Rotterdam; dus moest Holland worden bezocht. Ik keek Jordan in de ogen en nam zijn gezicht scherp op: inderdaad, toch in de verte typisch Nederlandse trekjes. Of verbeeldde ik me dat maar? In ieder geval zat er geen woord Nederlands meer bij. Ja, voluit “GVD!” Dát kende Jordan nog wel. En na deze confidentie namen ze hun rugzakken op de rug, hij pakte z’n Hollandse fiets met bierkrat en liep het paadje af langs ons huis. En zij er een beetje timide achteraan. Europa in.