Je zal maar dag in dag uit langs Duitse snelwegen zoeven in je VW-golf. Op weg naar weer een nieuwe klant. Nou ja, nieuwe klant? Dat moet je maar afwachten. Want je moet ze iets verkopen, die managers van AEG of BASF of Novartis of nou ja vul maar in. Je moet ze ervan overtuigen, dat het digitale product van jouw ICT-bedrijf het beste is voor deze of gene onderneming. Ja, je moet vandaag opnieuw jullie fenomenale digitale boekhoudprogramma aan de man brengen. OK, het is verschrikkelijk saai, maar jij bent de innemendheid zelve. Je kijkt de klanten met je stralende blauwe kijkers zo verschrikkelijk lief aan, dat ze voor jou vallen en jullie product gewoon kopen. Punt uit. Ja, zo gaat het al vele jaren. Je komt de hal van zo’n groot (of klein) bedrijf binnen. Je noemt je naam: “Guten Morgen, ich bin Ernestine Buchmeijer!”, de receptie belt Herr Ernst Janssen, die komt je ophalen. Je loopt naar zo’n bruinig gestoffeerde strak ingerichte vergaderzaal. Daar staat de smartboard en links daarvan de lessenaar. Je schakelt je laptop aan en dan ga je zitten. “Kaffee”, vraagt Herr Janssen. “Ja, bitte”, antwoord je. En onderwijl komen er een paar van die doorgewinterde jonge managers binnen, die je ervan moet overtuigen, dat jullie nu toch wel zo’n geweldig kantoorspeeltje hebben….

Maar op een prachtige zonnige morgen rij je verkeerd. Je belandt per ongeluk van de snelweg af. Je strandt in een smalle bosrand. In de verte glinstert de Moesel. Je stopt op een Parkplatz en neemt even de tijd om je te realiseren waar je bent. En plotseling besef je, niet ver van Mainz, hoe mooi het hier is. Je ziet bomen in bloei en het frisse groen van de lage heesters. Maar je ziet ook het zwerfvuil, blikjes, zakjes, kauwgumstrips… Je weet plotseling weer: mijn land is mooi. Maar ook: het kan heel wat mooier. En dan besluit  je: Ik ga weer studeren, ik ga eraan bijdragen dat Duitsland mooier wordt. Ik stop met leuren met computerprogramma’s.. Ik zoek een vak waarmee ik kan bijdragen aan een schone en leefbare wereld. En al zoekend op internet (!) kom je tenslotte uit bij het Nederlandse Velp. Je ontdekt een opleiding over de grens, die ze daar Landschapsarchitectuur noemen. En voor dat studieprogramma val je echt. Je geeft  je prachtige baan op; je gaat kleiner wonen en je schrijft je in bij VHL-Larenstein hier in Velp.

Tja, je reist nog veel heen en weer. Nu dus Duitsland uit en Nederland in en vis versa. En af en toe moet je gebruikmaken van een Bed&Breakfast-adres. En je zit weer op school. Een hogeschool, waar je, ook alweer heel modern, loungend leert en studeert. Je medestudenten zijn 10 jaar jonger dan jij. Broekies eigenlijk, maar ook wel lief en coöperatief. De weg naar het nieuwe beroep is nog lang; maar jij zult hem gaan. En over een paar jaar wordt Duitsland mooier.