maart 2016
MIREILLE

Ze heette Mireille, wat toch een zonnige naam is. Maar ze keek als een laag hangende depressie. En ze wilde per se mijn Kleine Knusse Kamer bewonderen. Ik sputterde nog tegen: ik ben nog niet klaar met de inrichting. Maar ze moest en zou de kamer zien.

Mireille was accountmanager bij Careforce, een uitzendbureau in Velp voor medisch personeel uit verre landen, Bulgarije, Roemenië, Slovenië, Portugal enzovoort. Veel tandartsen, maar ook een enkele chirurg, een oogarts of dermatoloog. Kennelijk vinden die buitenlandse medici onze medische zorg zo goed, dat ze hier graag komen werken. Ook ziekenhuizen en tandartspraktijken in België trekken via Careforce medisch personeel aan.

Mireille van Careforce kwam niet zo maar op bezoek. Ze zocht voor 5 of 8 weken voor één van haar deelnemers accommodatie. Want Careforce zendt buitenlanders niet alleen uit, het bureau biedt zijn deelnemers in Velp ook (verplichte) intensieve taalcursussen aan. Big business dus, maar voor Careforce is het wel een heel gezoek naar slaapplaatsen voor langere duur.

Zo stond Mireille met haar chagrijnige kop op een koude februarimorgen nog tamelijk onverwacht voor mijn deur. Want, zo handig, ik woonde op 150 meter afstand van het bureau. Of ze de Kleine Knusse Kamer mocht zien, want zo en zo… Enfin, ik verwachtte er niet veel van. Maar goed. Ik sjouwde met haar naar boven en zwaaide -gastvrijheid gaat voor alles- de kamerdeur open. Je had haar misprijzende gezicht moeten zien. Ze keek om zich heen alsof ze een vuilnisbelt moest beoordelen. Nee, dit was niet wat ze zocht en of ik niet nog meer kamers had. Ik antwoordde: “Nee, en deze kamer is nog niet klaar voor B&B, dat heb ik u gezegd!” en ik constateerde, dat ik haar niet kon helpen. Ik had nog wel de tegenwoordigheid van geest haar mijn telefoonnummer en email-adres te geven. “Stel dat je erg omhoog zit”, merkte ik op. Vervolgens begeleidde ik haar naar de voordeur, zei haar gedag en sloot de deur zorgvuldig achter haar. Want die chagrijnige sfeer had ik liever buiten de deur.

JUSTINE

Nog geen maand later belde mevrouw Mireille opnieuw. Ze hoopte, dat de kamer nu in orde was en vroeg of ze hem met een cursist-arts kon bezichtigen. Inderdaad was de kamer inmiddels redelijk comfortabel ingericht en voor B&B beschikbaar. En Mireille kwam even later met een rijzige, stevige, vriendelijke en zeer besliste Poolse dame, die al tijdens inspectie duidelijk maakte dat ze de Kleine Knusse Kamer onmiddellijk wilde gaan gebruiken. ‘’If possible!’’, voegde ze er voor alle zekerheid aan toe. Ze had een aantal dagen gelogeerd in een groot huis, dat koud was, niet alleen vanwege de lage temperatuur maar ook vanwege de sfeer. Ze wilde er weg en had er vertrouwen in, dat ze het in mijn huis wel naar haar zin zou hebben. In ieder geval zou het in deze kleine kamer snel aangenaam warm zijn. Ze dacht kennelijk, dat ze er ook goed zou kunnen studeren. En dat was het ook geworden: een kamer waarin je je uitstekend op je lessen kon concentreren.

En zo haalde Mireille in zekere zin bakzeil. Justine, een Poolse die tien jaar als oogarts gewerkt had in Spanje, stortte zich met ongekende overgave op haar spoedcursus Nederlands. Ze was binnen een paar dagen geacclimatiseerd en voelde zich hier thuis. Op gezette tijden was ze in de keuken om haar eigen potje te koken; maar de meeste tijd zat ze op dat kleine kamertje haar lesjes Nederlands erin te stampen. Indrukwekkend, zo hard als die kon studeren.