ROMAN BESTELLEN: GA NAAR HET BESTELFORMULIER ONDER   ‘CONTACT’

HOOFDSTUK 1

 Vandaag kwam er via de datingsite eindelijk weer eens een interessant mailtje binnen. Van een zekere Bas. Misschien wel een nieuwe ster aan mijn firmament. Ik had John een fotootje op de site laten zetten waarop ik gehurkt iets op de foto zet. Ik weet niet meer wat het was. Ja, dat kun je niet allemaal onthouden. Ik vond dat ik er wel leuk op stond, zo gehurkt voorovergebogen over iets kleins. Nu vraagt die Bas wat ik daar fotografeer. Ik mailde hem, dat ik een olifant fotografeerde. Misschien vindt hij dat wel een geestige opmerking. Het zal wel een bloempje zijn geweest. Ik weet het niet meer. Maar bij zo’n eerste contact is het wel handig om grappig over te komen.

Het wordt tijd dat ik weer eens een leuke vent ontmoet. De laatste, Richard, kon neuken als de beste. Werkelijk, nog nooit een man ontmoet die mij zo hartstochtelijk geil de sterren in stuurde. Ik kwam klaar en klaar. Er kwam geen einde aan. Had ik nog nooit meegemaakt. We stuurden elkaar over en weer naaktfoto’s. Dat was wel spannend. Dat kan zo gemakkelijk vandaag de dag. Schaamte over mijn lichaam heb ik allang niet meer. Nou ja, ik ben 67 jaar, maar het vel zit nog strak. Door naakt te recreëren en veel onder de hoogtezon te liggen ben ik mooi egaal bruin. Ik ga regelmatig naar de kapper en laat mijn haar verven. Natuurlijk maak ik mij zorgvuldig op, neem er de tijd voor. Dat moet op mijn leeftijd. Nou ja, dat deed ik altijd al, maar nu zorg ik er nog meer voor dat ik er aantrekkelijk uit zie. Ik trek met plezier m’n sexy ondergoed aan, daaroverheen wat ik maar lekker vind zitten, een bloemig jurkje of een strakke spijkerbroek met een T-shirt en een leuk hesje met een bontkraag. Ik mag gezien worden, je zou mij geen 67 geven. En dat hoeft ook niet. Ik heb nog heel wat schade in te halen. Richard voorzag, zeg maar, in een leemte. Hij vond mij leuk en ik hem. Het had vast meer kunnen worden. Maar op een kwaad moment heeft zijn vrouw het een en ander op zijn laptop gezien. En toen was het mis natuurlijk. Hij had dat van ons voor haar geheim moeten houden. Maar mannen kunnen zo onhandig en dom doen. Nu kreeg ik dus een berichtje van die Bas. Een neutraal en nietszeggend mailtje:  Wat fotografeer je op foto 4? O sorry, ik moet natuurlijk netjes melden dat ik “interesse heb”. Mooi profiel. Hartelijke groet, Bas. (Ik heet dus Bas. Mijn vader noemde me Sep)  Daar heb je het weer: blijkt meteen alweer te werken met een pseudoniem, Sep. In plaats van gewoon zijn echte naam op de datingsite te zetten schermt hij met de naam, die zijn vader hem zou hebben gegeven. Interessant, hoor. Maar het geeft niet, zo’n man kan kennelijk niet op een eerlijke en ongedwongen manier zich aan je voorstellen. Nou ja, hij heeft een leuk profiel op de site. Hij ziet er lekker mannelijk uit met een klarinet aan z’n lippen. Hij houdt net als ik van muziek, van Bach in het bijzonder; hij heeft vroeger zelfs gezongen in een jongenskoor. Nou dat treft, ik ben pasgeleden lid geworden van een koortje voor senioren. Het stelt niet veel voor, maar toch. Echte informatie moet in eerste instantie kennelijk van mij komen. Dus ik maak een grapje over de olifant die ik daar zou fotograferen, vertel over hoe ik me voel: ik had keelpijn. En ik merk op, dat we zo leuk bij elkaar in de buurt wonen. Nu zal hij wel begrepen hebben, dat ik in hem geïnteresseerd ben.

Ik zei het al: er moet weer dringend een man in mijn leven komen en deze lijkt me wel aardig. Dat hij dichtbij woont is zonder meer een pluspunt. Ik heb er geen zin meer in om voor de liefde naar de andere kant van het land te verkassen. Dat gaan we niet meer doen. En die Bas liet algauw weten, dat hij er ook mee was ingenomen, dat we dichtbij elkaar zitten. Toen kwam hij los, hoor. Begon te vertellen over klarinet spelen. Zei erbij, dat hij toch liever zong. En dat vind ik leuk: te weten dat hij zo van zingen houdt; want dat hoor je een man toch niet zo gauw zeggen. Bij mijn weten zit geen van mijn zwagers in een zangkoor. Ze zijn er niet minder om, hoor, die zwagers; een beetje saai zijn ze wel. Maar deze man maakt muziek, is huisman (wat hij daar ook onder verstaat). Hij heeft z’n huis verbouwd, verhuurt een paar kamers voor bed-en-breakfast en schrijft. Weliswaar van die korte verhaaltjes, maar toch. Ik vind hem interessant worden. Dus inmiddels sturen we elkaar met regelmaat mailtjes, omdat we nieuwsgierig naar elkaars leven zijn. Ik heb verteld over het verjaardagsfeestje van zwager Frits. Ik moet Frits niet, vind hem een notoire opschepper. Maar ja, hij kan het ook niet helpen dat hij ondanks alle brokken die hij gemaakt heeft toch 65 jaar is geworden. En dat moest natuurlijk groots gevierd worden, vonden hij en Corry, mijn zus. Ja, Corry zal hem afvallen. No way! En ik zit daar dan bij, toch de oudste van de familie; op dit moment de enige zonder partner. In de kring van familieleden, broer, zussen en zwagers, voel ik me vaak niet op m’n gemak. Ze kunnen van die pesterige opmerkingen maken:  “Heb je Richard niet meegenomen?”  of  “O, dat vond ik een aardige vent, Alice, echt iets voor jou.”  En dan zie je ze denken: heeft ze het weer verknald. Hun leven is niet mijn leven. Zij hebben alles keurig op orde; zijn al jaren gelukkig getrouwd. Alles loopt op rolletjes. Ja, okay, ik ben jaloers, maar mag ik na alle ellende, die ik met mannen heb meegemaakt, jaloers zijn. Patrick mocht, 17 jaar oud, geen verkering met me hebben. Ik was 19 jaar, mooi, lief en naïef. De onschuld zelve. Z’n ouders moeten gedacht hebben, dat ik hem zou verleiden en ongelukkig maken. Maar ik wilde alleen maar met hem gelukkig zijn. En zij, rijke pa en ma, sloegen het geluk uit onze handen. Patrick terug naar zijn hok in Wassenaar en ik moest met een dodelijk verdriet doorgaan met mijn verpleegstersopleiding in Nijmegen. Maar ik kon het niet. Het was een mooie opleiding daar niet van; maar ik was te klein van stuk en te onhandig. Zieke mensen vond ik eigenlijk gewoon vies en eng; ik kon niet goed met ze overweg, zeker niet toen ik bijna stikte in het liefdesverdriet. En zo is het dikwijls gegaan: ik ben er vaak ingestonken.

Maar met deze Bas moet het wat worden: ik heb recht op geluk! Ik heb hem verteld over de leuke dingen die ik doe, al of niet alleen. Met Manon was ik naar een kademarkt geweest, lekkere hapjes gegeten, een film gezien in de grote kerk hier. Ja, dat is wel fijn, dat die kerken tegenwoordig voor culturele evenementen worden gebruikt. Ik vertelde Bas dat ik boeken lees voor mijn leesclub en dat ik dat al jaren doe. Hij mag ook wel weten, dat ik boetseer en op yoga zit. Ik heb hem zelfs al ‘toegefluisterd’, dat ik hem wel wil horen zingen en spelen. En dat treft: hij wil misschien in ons ‘bejaardenkoortje’ meedoen en wij kunnen een mannenstem goed gebruiken. Alleen, het zal hem nog tegenvallen, het stelletje bejaarden bakt er niet veel van. Maar als ik hem langs die weg kan leren kennen, mij best. Hij schijnt een nieuwe draai aan zijn leven te willen geven, ik begrijp niet wat hij daarmee bedoelt. Trouwens, hij is niet de eerste man die contact zoekt met zo’n verhaaltje. O, ze willen zo graag een nieuw leven met je beginnen, liefst zo snel mogelijk. Je krijgt nauwelijks de tijd om zo’n man te leren kennen. Het komt er eigenlijk op neer, dat ze zo snel mogelijk met je het bed in willen duiken. Maar die Bas schijnt het nogal druk te hebben, als huisman en met z’n bed-en-breakfast. Hij maakt wel een integere indruk. Hij schijnt een echtpaar uit China te logeren te hebben. Gaat ie Chinees zitten leren. Hij is niet wijs, want ze zullen toch ook wel Engels kunnen spreken.